Aleksandar Mijalković (Srbija) – Pogubljenje Čarlsa I (Inđija pro poet 2019)


Pogubljenje Čarlsa I, od milošte zvanog Čarli


Tog januarskog jutra 1649. godine,

kažu letopisci, bilo je hladno.

Zato je, opet priča se prenosi,

poslednji kralj obukao

dve teške košulje,

jer kraljevsko dostojanstvo nalaže

da se na gubilištu, pred narodom,

ne drhti.

Tačno vek i po kasnije

bilo je jul,

(mada je kalendar bio izmenjen)

bez potrebe za bilo kakvom košuljom,

ali kraljevsko dostojanstvo obavezuje

da se pred narod ne izlazi bos

i bez teških perika.

A tačno dva veka kasnije,

umesto glava je pao zid,

a ne glave pod zidovima

Vindzora, ili Bastilje,

svejedno je.

Od tada redovno viđam

Čarlsovu obezglavljenu košulju,

toalete Antoanete

opervažene giljotinom

i berlinske trabante sa zastavama.

Prošlo je tačno još trideset godina.

I mada deluje hladno kao u Londonu

i sparno, sa usirenom pariskom krvlju

i još se magla se usana berlinskog zida sleže,

ja još uvek ne mogu

da završim poglavlje,

da upišem ocenu

i sklopim korice knjige,

jer iz nje vire glave,

jezici i hiljade grla,

repovi iz 17. veka

u francuskom sosu

služenom u

ekspres restoranu

na Čekpoint Čarliju.


Aleksandar Mijalković


---


The Execution of Charles I, Fondly called Charlie


That January morning in 1649,

The chroniclers say, was cold.

That’s why, again the story goes,

The last king has put on

Two heavy shirts,

Because the royal dignity requires

That one must not shiver

In front of the people, at the execution ground.

Exactly one and a half century later,

It was July,

(Though the calendar was already changed)

There was no need for shirts of any kind,

But the royal dignity obligates

Not to be barefoot

And without heavy wigs

In front of the people.

And exactly two centuries later,

A wall fell, not heads,

No heads fell under the walls of

Windsor, or Bastille,

Or wherever.

Since then I am regularly seeing

Charles' beheaded shirt,

Les toilettes de Antoinette

Guillotine hemmed

And the Berlin Trabants with flags in their windows.

Exactly thirty more years have passed.

And although the coldness reminds me of London

And the air is stifling, with clotted Parisian blood,

And the fog is still coming off the lips of the Berlin Wall,

I still struggle to finish a chapter,

Mark my students

And close the covers of the book,

Because the heads still peek out from it,

Tongues and necks by thousands,

The 1600s ponytails

In French sauce

Served in a

Fast food restaurant

At the Checkpoint Charlie.


Aleksandar Mijalković

Translation: Ivana Grulović



Biografija


Aleksandar Mijalković je rođen u Pančevu 1968. godine. Bibliotekar je i profesor književnosti u dve inđijske osnovne škole, a povremeno se bavi novinarstvom i prevođenjem poezije sa engleskog jezika.


Objavio je dve knjige aforizama, kojima je uz svoje pesme i priče zastupljen u više antologija. Član je književnog kluba "Miroslav Mika Antić" iz Inđije i laureat Svetosavske povelje Opštine Inđija za prosvetni rad 2008.


Oženjen je Radmilom i ima dvoje dece – Milu i Iliju.

Kontakt

Ukoliko ste zainteresovani za saradnju,

kontaktirajte Književnu radionicu "Kordun":

Budimo u kontaktu:

  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Google+ Icon
  • Black LinkedIn Icon

eDijaspora © 2019.